Salih ÇETİN

Dün ikindi üzeri şehir merkezinden evime gitmek için evimin bulunduğu istikamete yol alırken, sıfırın altındaki soğuk havanın iliklerine kadar titrettiği, bir yandan elma, portakal… Akşam pazarı, kalmadı… Diye bağırırken nefesleri adeta havada buz tutup asılı kalıyormuş gibi olan işportacılar gözüme çarptı. Bir iki yere kurdukları boş yağ tenekelerinin içine atıkları birkaç parça gazete, naylon, belki odun parçasının cılız alevi ile arada bir ellerini ısıtarak; üzerimde kazak, palto ve atkı olmasına rağmen içimi titreten soğuk havaya direnmeye çalışıyorlardı.

Çoğu genç ve orta yaşlı olan bu insanlar hayat şartlarının ciltlerinde yarattığı deformasyon ile gerçek yaşlarından büyük görünüyorlardı. Seslerinde belli belirsiz bir öfke, konuşmalarında belki dertlerini kimseye anlatamamanın öfkesiyle hafif bir argo vardı. Yüzlerinde oluşan çizgiler iletişim konusunda süslü laflar kullanan iletişim uzmanlarına belki bir anlam ifade etmiyordu ama Her bir çizginin beklide bir romana sığa bilecek bir hikâyesi gizliydi.

Haydi abla! Haydi kalmadı. Beş kilo bir milyon! Yoldan geçen balıketli ablamız; biraz nefret ederek, birazda iğrenerek bakıyordu. Ve muhtemelen şöyle düşünüyordu. Ya bu işportacıları neden buradan kaldırmıyorlar, çevreyi kirletiyorlar. Belki de insan bile saymıyordu onları. Dükkânının önündeki buzlaşan karı öfke ile temizlemeye çalışan esnaf içinden küfür ediyordu belikli, dükkânının önünü kapatıyorlar diye.

Memurun biri yüzünde bir tebessüm ay sonunu getirebilmek hesabıyla kardeş! Elmanın kilosu kaça? İşportacı genç çocuk senin için üç kilosu iki lira ağabeyim. Memur bir lirada bir liradır deyip elma poşeti ile hayırlı işler dileyerek uzaklaşıyor. Poşet biraz kırışık süper marketteki süslü poşetlere benzemiyor ama olsun ziyanı yok.

Akşam misafirlikten dönerken öğreniyorum. Taksici söylüyor; ah hoca hiç sorma bu gün zabıtalar işportacıları tezgâhlarıyla birlikte toplayıp götürdü. Sesi titriyor taksici esnafının; ekmek zor be hoca! Zor, çok zor diyor. Ne yiyip ne içecekler o işi de yapmasalar? diye soruyor bana taksici İbrahim. Kış be hoca Batıda da şimdi iş yok! Bir süre susuyoruz sözün bitiği an oluyor o an.

Ekmek kavgası zor gerçekten saygı değer okurlar. Belki şehir hayatında bir takım sıkıntılara yol açıyor gelişi güzel yapılan işportacılık ama evine ekmek götürme mücadelesi veren bu insanlara biraz empatiyle yaklaşmak daha doğru düşünmemize neden olur. Belediyeler işportacı esnafın tezgâhını alıp götüreceğine; onlar için şehrin uygun yerlerinde işportacılık edebilecekleri yerler oluştursa daha iyi olmaz mı? Bu insanlar şerefleri ile ekmeklerini kazanmaya çalışıyor. Onlara kendimizi onların yerine koyarak bakmamızda yarar var.

Herkese hayat yolunda kolaylıklar diliyorum.